ความรู้สำคัญความเค็มของน้ำทะเลและการตรวจวัด

ความเค็มของน้ำทะเลโดยทั่วไปอยู่ในช่วงประมาณ 3.3% ถึง 3.7% (33 ถึง 37 ส่วนในพันส่วนหรือ ppt) ซึ่งหมายความว่าสำหรับน้ำทะเลทุกๆ 1,000 กรัม จะมีเกลือที่ละลายอยู่ประมาณ 33 ถึง 37 กรัม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโซเดียมคลอไรด์ (NaCl เกลือแกง) แต่ยังรวมถึงเกลืออื่นๆ เช่น แมกนีเซียมคลอไรด์และแคลเซียมซัลเฟตด้วย

อย่างไรก็ตามความเค็มอาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ เช่น ตำแหน่ง ความลึก และความใกล้ชิดกับแหล่งน้ำจืด (เช่น แม่น้ำ น้ำแข็งที่กำลังละลาย) ในพื้นที่ที่มีอัตราการระเหยสูงและแหล่งน้ำจืดจำกัด เช่น เขตร้อนและทะเลปิด เช่น ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ความเค็มมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้น ในทางกลับกัน ภูมิภาคที่มีการป้อนน้ำจืดจำนวนมากจากแม่น้ำหรือธารน้ำแข็งที่กำลังละลาย มักจะมีระดับความเค็มต่ำกว่า

สิ่งสำคัญคือต้องติดตามและทำความเข้าใจความแปรผันของความเค็มของน้ำทะเล เนื่องจากอาจส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตในทะเล กระแสน้ำในมหาสมุทร และรูปแบบสภาพภูมิอากาศ

การวัดความเค็มในน้ำทะเล

ความเค็มสามารถวัดได้โดยใช้วิธีการต่างๆ ซึ่งแต่ละวิธีเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมและวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน เทคนิคทั่วไปบางประการมีดังนี้:

• ความนำไฟฟ้า: ความเค็มส่งผลต่อการนำไฟฟ้าของน้ำ ดังนั้นการวัดค่าการนำไฟฟ้าจึงสามารถประมาณค่าความเค็มทางอ้อมได้ เครื่องวัดค่าการนำไฟฟ้าใช้ในการวัดค่าการนำไฟฟ้าของน้ำ และความเค็มจะถูกคำนวณตามกราฟการสอบเทียบ วิธีนี้ใช้กันทั่วไปทั้งในสภาพแวดล้อมน้ำจืดและทางทะเล
• การวัดการหักเหของแสง: วิธีนี้เกี่ยวข้องกับการวัดการดัดงอ (การหักเห) ของแสงขณะที่แสงผ่านตัวอย่างน้ำ เครื่องวัดการหักเหของแสงใช้เพื่อกำหนดความเค็มตามระดับการหักเหของแสง วิธีนี้ค่อนข้างรวดเร็วและง่ายดาย ทำให้เหมาะสำหรับการวัดภาคสนาม